Talwar’s talwar against leprosy, TB and cancer Vaccination is a time tested method, but what if, as in the case of leprosy, the pathogen cannot easily be cultured in the lab?


There are two ways for the body to tackle infectious diseases – curing and prevention. Curing involves the use of drugs and other associated treatment modes. Prevention aims at stopping the entry and action of the infecting germ. Vaccination is a time-tested method of preventing germborne diseases. It involves allowing the body to recognise the presence of the cells and molecules of the invader (also called pathogen) and generate countermolecules that capture and ‘karate chop’ it into submission and removal. Indeed, this strategy is stored and maintained in our body such that when the same pathogen strikes again (say in an epidemic), our defence is ready to strike and overcome it. The body has learnt to be immune to the invader. Our immune system is quite versatile and geared to defend itself, using proteins called immunoglobulins (also called antibodies) against a large variety of pathogens. Vaccination involves injecting into the body a small amount of ‘sham’ (dead, i.e., usually heat-killed or highly disabled) pathogen, and allowing the body to generate the antibodies specific against the injected pathogen. This of course requires that we isolate and grow (‘culture’) the pathogen in the lab in order to inject it into the body. Happily enough, with many of the common infective diseases (e. g., measles, smallpox, polio, cholera, diarrhoea, hepatitis), this has been done, and we have successful vaccines against them. What if the disease pathogen is not easily cultured in the lab? One such disease, which has been with us since antiquity, is leprosy. (The Mahabharata tells us that how Pratipa’s son Devapi could not ascend the throne of Hastinapur, since he had leprosy and instead retired to the forest for penance). Fortunately, most of us humans (about 99%) are able to resist infection by the leprosy-causing germ mycobacterium leprae, or M leprae. But the rest who succumb (majority of them in Asia and Africa), are shunned by society, have deformed limbs and prone to other infections, notably tuberculosis or TB. While drugs against leprosy exist, they are expensive, need repeated doses and not 100% effective. Vaccination would be the ideal solution. It was this problem of generating a leprosy vaccine that Professor Gursaran Pran Talwar at the All India Institute of Medical Sciences (AIIMS) Delhi (a city 90 km southwest of Hastinapur) decided to address, way back in the early 1970s. But, the odds were very high indeed. M Leprae is not culturable; it simply does not grow in any medium. Hence to make a dead or attenuated pathogen for injection to generate antibodies was a challenge. In order to address this issue, Dr Talwar and his students combed through 16 different cultivable, atypical members of the mycobacterium family — distant relatives of M Leprae. Over the years, five of them appeared hopeful, and after almost two decades of work, one of them, termed mycobacterium w (simply called M w) appeared to fit the bill.


Note that M w is not M leprae, but what the Germans call a Doppelganger (or a double, an imitator). It was cultivable, it induced the molecule lepromin just as M leprae does, and thus was fit to be tried as a vaccine candidate. When tried on leprosy patients in Kolkata and Delhi, Mw generated lepromin responses and was also found to be quite effective. Next, a detailed molecular and genetic analysis was carried out by Talwar and his students at the National Institute of Immunology (or NII, which Dr Talwar had founded, moving from AIIMS, in the early 1980s). Total characterisation of this microbe, and its genetic similarities to M leprae, and also to the TB pathogen M tuberculosis, were revealed by Syed Rahman, Seyed Hasnain and colleagues. It was further found that heat-killed M w can still boost immune responses against several pathogens. In honour of Dr. Talwar, who spearheaded the entire work, M w was renamed as mycobacterium indicus pranii, or simply as MIP. (The word indicus denotes India, while pranii comes from the middle name of Talwar and NII for the Institute). Encouraged by the above trials, andclearances from the Drug Controller General of India and the US Food and Drug Administration, Dr. Soumya Swaminathan of Indian Council of Medical Research has announced that this vaccine will now be tried on people who are in close contact with leprosy patients in Bihar, Gujarat and Tamilnadu, and has said that MIP has the potential to bring down new cases of leprosy by 60% in three years. We noted above that MIP shares some of its antigenic molecules with MTb. So, why not try it out as an anti-TB agent?

Doppelganger has more up its sleeve 

They first infected one set of guineapigs with MTb and found that the animals had contacted the disease, as seen in their lungs and spleen. Next they first immunised another set of animals with MIP and then infected them with MTb. This reduced the pathology of the animals significantly. Encouraged by this, they next conducted an exploratory trial on hard-totreat TB patients in Ahmedabad to find that those injected with MIP along with drugs had better results than control ones. There thus appear some similarities between MIP injection and the classical BCG vaccination we all have gone through against TB. And most recently, Professor Dipankar Nandi of IISc Bengaluru has tried using MIP as an anti-cancer agent, since MIP appears to stimulate cells and molecules, such as IFN-gamma and IL-12, which play crucial riles in anti-tumour immunity. Now they have tried the combination of MIP along with the anti-cancer drug cyclophosphamide as a combination therapy with promising results (Podder et al, Clinical Cancer Drugs, 2016). The Talwar saga bears testimony towhat Louis Pasteur, a vaccine pioneer, once remarked: ‘where observation is concerned, chance favours the prepared mind’.


The Sunday Hindu Special..

An indelible blot on urban governanceDespite a clutch of laws and strictures

Despite a clutch of laws and strictures from the highest court of the land, the practice ofemploying human labour to clean sewers continues to this day, claiming the lives of labourers and leaving their families in the lurch

S. Senthalir

As the scorching heat of the first month ofsummer baked the grubby streets of Cuddalore on March 20, three young men — two below 30 years and one in mid-30s — were called to clear a block in a manhole near Mohini Bridge in Thirupadiripuliyar. It was not yet 4 p.m. when Jayakumar (28), a resident of Kudikankuppam in the old town of Cuddalore district, took along Velu (26) from the same locality and Murugan (35) from Soriyankuppam, a small village in the southern tip of Bahour enclave of Puducherry,to remove the block. Unmarried and shouldering the responsibility of looking after his aged parents, Jayakumar worked as a supervisor in a private company in Chennai that had taken up the maintenance work on sub-contract from the Tamil Nadu Water Supply and Drainage Board for the 45 wards of the old and new town in the Cuddalore Municipality. Murugan engaged in odd jobs to sustain a family of four, while Velu, a conservancy worker in his locality, was living with his partially-blind widowed mother. When the three reached the manhole near Mohini Bridge, the surface of the road was too hot though it was evening. Velu got into the manhole first, followed by Murugan. When both of them did not surface, Jayaramwent in. Shortly thereafter, all the three died of asphyxiation. Following their death,protests erupted in Cuddalore with relatives and representatives of Social Awareness Society for Youth demanding that murder charges be pressed against government officials concerned and a case booked under the SC and ST (Prevention of Atrocities) Act as two of the deceased were Dalits. Protesters also called for strict implementation of the Prohibition of Employment as Manual Scavengers and their Rehabilitation Act, 2013 (MS Act, 2013) to identify and rehabilitate conservency workers.

Harsh reality 

Tamil Nadu, which is considered to be one of the most urbanised States with its vast network of underground drainage and septic tanks, continues to witness a significant number of deaths of manual scavengers. Just five days before this incident, two conservancy workers died at Vijayawada in Andhra Pradesh and three men died of asphyxiation at Bengaluru on March 7. The names of these victims will now be added to a growing list of manual scavengers who died across the country since 2014 when the Supreme Court passed an order prohibiting manual scavenging. It is estimated that 1,500 conservancy workers have died since the Supreme Court order, and this figure does not account for the innumerable“manhole deaths” that have gone under-reported or unnoticed. Magsaysay Award winnerand national convener of Safai Karamchari Andolan Bezwada Wilson is on record terming the practice of manual scavenging a part of “the dirty Indian culture” rooted in the caste-based society. An inescapable fact in a deeply caste-driven country like India is that a majority of people engaged in manual scavenging belong to the Dalit community. While the ‘untouchable’ caste was engaged for menial jobs even before India was colonised, the work of manual scavenging was perhaps institutionalised during the British regime. Vidhya Ravindranathan, one of the few researchers to have studied the issue, brings in the culpability of the State in the sustenance of the practice. In her thesis, ‘Constructing the Scavenger: Caste and Labour in Colonial Madras 1860-1930,’ submitted to the JNU, she says: “Through limited municipal investments in night soil collection, the State (has) utilised untouchable labour to sustain the conservancy system.” Though the jury is out on the origins of this inhuman practice, the fact remains that it persists to this day despite being prohibited under a clutch of laws such as The Employment ofManual Scavenging and Construction of Dry Latrines (Prohibition) Act, 1993; the Prohibition of Employment as Manual Scavengers and their Rehabilitation Act, 2013 (MS Act, 2013) and despite a Supreme Court direction in 2014 to all the States to abolish manual scavenging and take steps for the rehabilitation of such workers. A. Narayanan, director of the non-governmental organisation CHANGE India, who has filed multiple public interest litigation (PIL) petitions in the Madras High Court regarding the enforcement of MS Act, 2013, says that there is a fundamental problem of locating the manual scavengers. In response to a question on manual scavenging in the Rajya Sabha on March 16, 2017, Thawar Chand Gehlot, Minister for Social Justice and Empowerment, stated that as per the provision of the Manual Scavenging Act, 2013, State governments, through their urban and rural local bodies, were required to carry out a survey to identify manual scavengers.

Messy numbers The 13 States and Union Territories have “reported identification of 12,737 manual scavengers up to January, 2017”. The official data on the number of manual scavengers is far from accurate, though even the officially documented statistics is appalling in itself as it exposes the widespread prevalence ofmanual scavenging despite prohibition by law. The Employment of Manual Scavenging and Construction of Dry Latrines (Prohibition) Act, 1993, prohibits the engagement or employment of persons for manually carrying human excreta, and further prohibits the construction or maintenance ofdry latrines. “But this practice still continues in as many as 256 districts in India,” reports Safai Karmachari Andolan. Worse still, most civic agencies have been lax in providing protective gear such as masks and gloves to these workers. The fact-sheet submitted to the Madras High Court by the CHANGEIndia organisation in Tamil Nadu, puts the figure at 209 as on February 23, 2017.

The National Commission for Safai Karamcharis former member Lata Omprakash Mahato, who has been visiting cities such as Chennai for the past few years to study the conditions of manual scavengers, reports: “The Tamil Nadu government submitted a list of 339 manual scavengers. The Chennai Corporation submitted a list of 252 persons. The data compiled by the government is not real. It is misleading. I have visited many areas and I have understood that the number of manual scavengers may be more. The State government should not give wrong data.” Kathir alias Vincent Raj,

Executive Director, Evidence, an organisation working among the socially marginalised sections,also corroborated that more than 300 manual scavengers have died in Tamil Nadu in the last 12 years.

Menace in other forms Conservancy workers in Madurai acknowledge that though insanitary latrines where night soil had to be manually removed are rare these days, manual scavenging continues in other ways. N. Tamilarasi (name changed), a worker with Madurai Corporation, who cleans a toilet located near a theatre on Kamarajar Salai in Madurai every day, says that the toilet floor is covered with human faeces because of the poor condition of the toilet. “Every day, I need to remove blocks in the toilet and clean the floor with brooms,” she says. Another worker M. Karumayil, who was employed for door-to-door collection of garbage from Nagamalai Pudukottai near Madurai, points to the disposal ofbaby diaper and sanitary napkins.

“After collection, we need to manually segregate the degradable and bio-degradable waste. Every day, we come across diapers filled with human faeces,” she says. Many of the officials are also said to be promoting manual scavenging in many areas that have illegal sewage inlets. Representatives of manual scavengers have demanded action violators against ‘No machinery’ The appropriate course for eradicating this problem is to look for a solution, as the existence and extent of the problem in question is undeniable. The focus must now be on eradicating it. It is also important to identify manual scavengers in order to rehabilitate them, says Mr. Narayanan. The MS Act, 2013, under Section 33 states that every local authority or agency should use appropriate technological appliances for cleaning of sewers, septic tanks and other spaces to eliminate manual handling of excreta. However, Mr. Narayanan submitted to the High Court that no appropriate technology or machine has been identified for cleaning of solid sedimentation of faecal matter in septic tanks. “Hence, hazardous cleaning of sewers and septic tanks continues at many places. Other safety gadgets and systematic medical check-up as per the rules remain a non-starter,” he said. He has also pointed out that there is a shortage of sanitary inspectors in all the urban local bodies, including the Chennai Corporation. “These are the committees that are responsible for overseeing proper enforcement ofMS Act, 2013, including investigating violations and awarding punishment as per the act to violators. The Act gives a lot of responsibilities and powers to ‘inspectors,’ which in Tamil Nadu’s context will be Sanitary Inspectors. However, thousands of these posts are lying vacant,” he claims, adding that even the Statelevel and district-level monitoring and vigilance committees mandated by Section 24, 25 and 26 of the MS Act, 2013, Act were not functioning properly. Divya Bharathi, a Maduraibased activist who has closely followed the cases of the death of more than 20 conservancy workers across Tamil Nadu over one year for her recently-released documentary ‘Kakkoos’ (toilet), says: “The Tamil Nadu government had not even formulated its rules for the implementation of MS Act, 2013. The union government has formulated a model set of rules. But even that is vague on investigation of violations.” Mr.Wilson points out that lack of political will is one of the main reasons for the non- implementation of the Act and eradication ofthis inhuman practice. “It is the caste mindset that perpetuates manual scavenging in our country and bureaucrats have no idea what is happening at the ground level,” he says. He expressed disappointment over the Central government’s failure to respond to the country-wide campaign, Bhim Yatra 2015-16, carried out to “create awareness among those engaged in manual scavenging” and “to pressurise the government and parliamentarians” to stop the deplorable practice. The campaign covered 500 districts in 30 States over 125 days starting from December 10, 2015, till April 13, 2016. “There has been no response from the government to the yatra or to the deaths ofmanual scavengers. The Prime Minster has not issued a statement. Why can’t the Prime Minister intervene in this matter,” he asks.

Relief, rehabilitation While the Employment of Manual Scavengers and Construction of Dry Latrines (Prohibition) Act enacted in 1993 prohibited the employment of manual scavengers for manually cleaning dry latrines and also construction of dry toilets, it provided for imprisonment ofup to a year and a fine; the 2013 Act acknowledged the urgency of rehabilitating manual scavengers. The Supreme Court order in 2014 directed that families of all persons who have died in sewerage system (manholes, septic tanks) since 1993 be identified and a compensation of ₹10 lakh paid to their family members. The Tamil Nadu government has paid out to the families of 141 deceased manual scavengers. Dr. Mahato notes: “There are various schemes for manual scavengers. They even receive ₹40,000 as instant financial help to quit the job. But the schemes are not reaching the real beneficiaries.” On the other hand, Chennai Corporation officials say training for the rehabilitation of manual scavengers has started. “We started using machines for desilting drains. Stormwater drains along some roads were cleaned using machines,” says an official. However, the use of machines for clearing drains was suspended owing to funds crunch.

Accountability issue Activists say that while providing compensation to the family of deceased workers has become less problematic in Tamil Nadu, it is difficult to bring those responsible for the situation to book. In Madurai, two incidents within a year which resulted in the death of three conservancy workers, are cases in point. “While the death of Solainathan was inside a private property, the death of other two workers in October 2015 happened when they were working for the Madurai Corporation. Though some officials were included in the FIR for the latter, no action has been taken against them,” alleges Ms. Divya. Though cases were registered by the police under The Prohibition of Employment as Manual Scavengers and Their Rehabilitation Act of 2013 owing to protests by the family of the deceased and activists, no progress has been made in those cases so far.

“In most cases, senior officials conveniently escape from FIR by pointing fingers at the contractors to whom the jobs had been outsourced. However, even these contractors or their supervisors never get punished,” she says. S. Muthulakshmi (20), a resident ofHeera Nagar near Melavasal in Madurai, was expecting her first child when her husband A. Solainathan (26) died of asphyxiation while cleaning an underground sewer inside a posh gated community in August 2016. Though Madurai district administration made the residents’ association of the gated community cough up ₹10 lakh as compensation, Muthulakshmi, a single mother now, feels that deaths like that of her husband will not stop until stringent action is taken against those who engage workers for manual scavenging and the hazardous cleaning of sewers. R. Babu of Social Awareness Society for Youth in Cuddalore states that the government officials concerned should be held responsible for perpetuating the practice. The Tamil Nadu Adi Andhra Arunthathiyar Mahasabha has been demanding that the government create awareness of the prohibition of manual scavenging. “No person has been convicted for employment of persons in manual scavenging,” said M.Ravaniah, organising secretary of the Mahasabha. (With inputs from Aloysius Xavier Lopez and Pon Vasanth Arunachalam)

The HinduSunday Supplement issue.

The Imitation Game Movie 

​வருடம் 1951. நோக் மற்றும் ஸ்டாஹ்ல் என்கிற இரண்டு காவல்துறையினர், கணித மேதை ஆலன் ட்யூரிங் வீட்டில் நடந்த ஒரு திருட்டு முயற்சியைப் பற்றி விசாரிக்க வருகின்றனர்.ஆலன் ட்யூரிங் நடந்து முடிந்த உலகப் போரில் பிரிட்டன் பக்கம் நின்று அதிகாரியாக வேலை செய்தவர். ஆனால் அது சம்பந்தப்பட்ட எந்தவொரு ஆதாரமும் அவரிடம் இல்லை. வீட்டில் இந்த இரு அதிகாரிகளும் திருட்டு சம்பந்தப்பட்ட துப்பு துலக்க வருகின்றனர். அதில் நோக் என்கிற போலீஸ் அதிகாரிக்கு இந்த கணித மேதை மீது சந்தேகம் வருகிறது. அவர் ஒரு சோவியத் உளவாளியாக இருக்கக் கூடும் என்று. அவரை பின் தொடர்கின்றனர் போலீஸ் துறை சார்ந்த ஒருவர். ஒரு பப்பில் அந்த கணித மேதை ஒரு கடிதத்தை ஒருவரிடம் கொடுக்கிறார். கடிதம் வாங்கியவர் ஒரு ஆண் விபசாரர் ( Male Prostitute).. போலீஸ் அந்த ஆண் விபசாரரை கைது செய்து விசாரிக்கும் போது, கணித மேதை அவரின் வாடிக்கையாளர்கள் என்று ஒத்துக்கொண்டு விடுகிறார். ஸ்டாஹ்ல் என்கிற போலீஸ் கணித மேதையை கைது செய்ய விரும்புகிறார். அந்த நாட்களில் இங்கிலாந்தில் Homosexuality என்பது தண்டனைக்குரிய ஒரு குற்றம். இருப்பினும் இன்னொரு அதிகாரியான நோக்( இவருக்கு தான் ஆலன் ட்யூரிங் மீது உளவாளி என்கிற சந்தேகம்) ஒரு அரை மணி நேரம் தான் அவரை விசாரிக்க விரும்புவதாக கூறி, அவரை தனி அறைக்கு அழைத்து செல்கிறார். அங்கு தான் ஆலன் ட்யூரிங் உலகப்போர் நடந்த சமயத்தில் மேற்கொண்ட மிகவும் ரகசியமான விஷயங்களை பற்றி சொல்ல ஆரம்பிக்கின்றார்.. 
1939 ம் வருடம். பிரிட்டன் ஜெர்மன் மீது போர் பிரகடனத்தை அறிவிக்கிறது. அப்போது இருந்த கடற்படை தளபதி அலிஸ்டெர் டென்னிஸ்டன், ஆலன் ட்யூரிங்கை அவர்களின் மிக ரகசியமான ஒரு செயலுக்கு வேலை செய்ய அழைக்கின்றார். ஆலன் ட்யூரிங்கோடு இன்னும் 5 பேர்.. ஜெர்மானியர்கள் போரின் போது, குறிப்பாக கடல் வழி தாக்குதல் போது பரிமாறிக்கொள்ளும் சங்கேத சொற்களை கண்டுபிடித்து அவர்களின் தாக்குதலை, முன்னேற்றத்தை தடுக்க வேண்டும். அதற்கு பெயர் Enigma Codes. இந்த சங்கேத பாஷைகளைக் கையாண்டு அமெரிக்கா, பிரிட்டன் நாட்டின் கடல் வாணிபத்தை தகர்த்து மக்களுக்கு தேவைப்படும் உணவு போக்குவரத்தை நிறுத்தி பஞ்சம் பட்டினியில் தவிக்கவிட்டு நாட்டை அடிமைப் படுத்துவதான் ஹிட்லரின் திட்டம்..
ஆலன் ட்யூரிங் ஒரு Team Man கிடையாது. தனித்து செயல்படுவதை மட்டுமே விரும்பும் மனிதர். இது சக மனிதர்களுக்கு வருத்தம் தருகிறது. மற்றவர்கள் அனைவரும் இந்த சங்கேத மொழியை Decode செய்ய தங்களது கைகளை நம்பும் போது ஆலன் ஒரு இயந்திரத்தை உருவாக்கி அதன் மூலம் லட்சக்கணக்கான சங்கேத மொழிகளை நொடிப் பொழுதில் decode செய்ய முயற்சி செய்வது உரசலை ஏற்படுத்துகிறது. இதன் இடையில் இவரை தேர்ந்தெடுத்த் டென்னிஸனுக்கு இந்த இயந்திரத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு இவர் இயங்குவது சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. முட்டுக்கட்டை போடுகிறார். ஆலன் இது பற்றி துளியும் கவலைப் படாமல் இந்த டீகோடிங் இயந்திரம் மட்டுமே இங்கிலாந்தை ஜெர்மானிய தாக்குதலை முறியடிக்க உதவும் என்று கைப்பட கடிதம் எழுதி வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலுக்கே அனுப்பிவிட்டு அவரின் அனுமதியும் பெருகிறார். 
இப்போது கதை Flashback ல் நகருகிறது.. 1927 ம் வருடம்.. ஆலன் ட்யூரிங் பள்ளி மாணவன். வழக்கம் போல இந்த சாது மாணவனை போக்கிரி மாணவர்கள் வம்பிற்கு அழைத்து ஒரு இடத்தில் பொட்டியில் அடைத்து ஆணியும் அடித்து விட்டு போய்விடுகின்றனர். கிரிஸ்டோபர் மார்கெம் என்கிற ஒரு மாணவன் இவரை காப்பாற்றுகிறான். நண்பர்களாக பழக ஆரம்பிக்கின்றனர். இந்த நண்பன் தான் ஆலன் ட்யூரிங் கிற்கு Cryptography பற்றி அறிமுகப்படுத்துகிறான். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக கிரிஸ்டோஃபர் மாட்டிறைச்சி காச நோயால் இறந்துவிடுகிறான். இது ஆலன் ட்யூரிங் கிற்கு மிகப்பெரிய துயரத்தை கொடுக்கிறது.

மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்கு கதை நகருகிறது. இந்த ரகசிய Decoding வேலைக்கு ஆட்கள், அதுவும் புத்திசாலித்தனமான மனிதர்கள் தேவை என்கிற காரணத்தால், தேர்வு நடத்தப்படுகிறது. அதுவும் எப்படி தெரியுமா.. ஆலன் ட்யூரிங் குழு ஒரு கணித குறுக்கெழுத்துப் போட்டி பேப்பரில் நடத்துகிறது. அதில் ஜோன் கிளார்க் மற்றும் ஜாக் குட் என்கிற இருவரை தேர்வு செய்கிறது. இதில் கிளார்க் ஒரு பெண்மணி. அவரை வேலைக்கு அதுவும் ஆண்கள் பணிபுரியும் இடத்தில் வேலை செய்ய அவரது பெற்றோர்கள் உடன்படவில்லை. ஆகையால் கிளார்க்கை இந்த சங்கேத மொழியை மொழி பெயர்த்து தந்தி போல் அனுப்பும் ஒரு இலாகாவில் வேலைக்கு அமர்த்துகின்றார், ஆலன். 

பின் ஒருவருக்கு  ஒருவர் மனம் ஒத்துப் போகிறது. க்ளார்க் தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ளுமாறு கேட்கிறார். மோதிரமும் மாற்றிக் கொள்கின்றனர். அவருக்கு இவரின் Homosexual nature தெரியாது. இவருடன் கூடவே இருந்த ஒரு சக அதிகாரி இவருடைய இந்த homosexual nature தெரியவருகிறது.

இப்படி இருக்கும் கால கட்டத்தில் ஆலன் ட்யூரிங் அந்த இயந்திரத்தை உருவாக்கிவிடுகிறார். அதற்கு தனது மறைந்த நண்பன் கிரிஸ்டோஃபர் பெயரையும் சூட்டிவிடுகிறார்.

இந்த இயந்திரம் பலவிதங்களில் பிரிட்டிஷ் படையினருக்கு உதவுகிறது. பல தாக்குதல்கள் பற்றிய முன்னறிவிப்பு தந்து கப்பற்படைக்கு உதவுகிறது. 

இதையெல்லாம் கேட்டறிந்த நோக் அதிர்ச்சி அடைகிறார். இன்னொரு அதிகாரியான ஸ்டாஹ்ல் குற்றப் பதிவு செய்த காரணத்தால் ( Homosexuality) ஒன்று இரு வருட தண்டனை இல்லை எனில் இந்த Homosexuality க்கு மருத்துவம், அதாவது  Chemical Castration.. இதில் மருத்துவத்திற்கு ஆலன் ட்யூரிங் சம்மதிக்கிறார். 

இதற்கிடையில் அவரின் காதலி க்ளார்க்கை சந்திப்பதை தவிர்க்கின்றார். தனக்கு மண வாழ்க்கை ஒத்துவராது, ஆகவே பிரிந்து விடலாம் என்றும் கெஞ்சுகிறார். ஆனால் க்ளார்க் இதற்கு உடன்பட மறுக்கிறார். அவர் இந்த chemical castration treatment எடுக்கும் வேளையில் ஒரு நாள் ஆலனை பார்ப்பதற்கு அவர் வீட்டிற்கு வரும்போது தான் எல்லாம் தெரிகிறது. இந்த மருத்துவத்தினால் ஆலனின் உடல் நிலை, மன நிலை பாதிப்பிற்கு உள்ளாகிவிடுகிறது. அவரை தேற்றி சமாதாநம் செய்து பல லட்சக்கணக்கான உயிர்களை காப்பாற்றிய அவரின் Genius அறிவை மெச்சி செல்கிறார்.

படம் முடியும் தருவாயில் அதாவது 1945 ம் வருடம் அந்த ஆலன் ட்யூரிங் குழு இந்த ரகசிய நடவடிக்கைகள் சம்பந்தமான எல்லா ஆவணங்களையும் தீயில் இட்டு கொளுத்துகின்றனர். 

கடைசியில் டைட்டில் Scroll ஆகும் போது ஆலன் ட்யூரிங் தனது 41 வது வயதில் 1954 ம் வருடம் தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்று தெரிவிக்கிறது….. 

நெகிழ்ச்சியான படம்…..



அருமையான கட்டுரை. சில சமயங்களில் நீதி துறை நடந்து கொள்ளும் விதம் புதிராகவே இருக்கிறது. கோர்ட் Judicial and police reforms பற்றி பேசுகிறது.. Vohra Committee report of nexus between criminals and the political class பற்றியெல்லாம் பேசுகிறது.. இன்னும் சொல்லப் போனால் சில Supreme Court judges steps out of their domain and gives lectures about the administrative matters and some cases they advise how to run a factory or about the employee bonus issues without understanding the nuances involved in the business.. ஆனால் இந்த கொலீஜியம் பற்றி வார்த்தை எடுத்தாலே, அதை முளையிலேயே கிள்ளி எறிந்து விடுகின்றனர்… நீதி அரசர்களை எந்த நீதி கண்காணிக்க போகிறது?? நல்ல கட்டுரை.. 

மரபணு புரட்சி- காலத்தின் கட்டாயம்

மரபணு பிளப்பு நுட்பங்களை ஒரு குழு மிகவும் துல்லியமான முறையில், கெட்ட ,பலவீனமான,  விரும்பத்தகாத,  மரபணுக்களை நல்ல மரபணுக்களிலிருந்து  நீக்க முயன்று வெற்றியும் பெற்றுள்ளது. ஒரு சினிமா எடிட்டர் எப்படி ஒரு படத்தில் தேவையில்லாத காட்சிகளை வெட்டி எரிகின்றோரா அது போன்ற வேலை தான் இதுவும். இந்த வெற்றி உலகம் முழுதும் மரபணு சோதனையில் ஈடுபட்டுள்ள விஞ்ஞானிகளை மிகவும் உற்சாகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது புரிந்து கொள்ளக்கூடியெதே. இனி இதை வைத்து மனிதர்கள் மட்டுமின்றி, விலங்கினங்கள், தாவரங்கள் போன்றவற்றையும் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்தி பல புதிய மனித உலகத்திற்கு ஆரோக்கியமான பல விஷயங்களுக்கு உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.. ஆனால் அதே சமயத்தில் இந்த மரபணு விஷயத்தில் பலத்த எதிர்ப்புகளும் கிளம்பியுள்ளன. இது முற்றிலும் இயற்கைக்கு மாறானது என்று பழமைவாதிகள், மத நெறியாளர்கள், ஏன் அரசியல்வாதிகள் கூட போர்க்கொடி தூக்க ஆரம்பித்துள்ளனர். ஜெர்மன் பயோடெக் ரிஸ்க் அஸெஸ்மெண்ட் ஏஜென்சி இந்த நவீன யுக்தியை பயன்படுத்தி நாம் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் கடுகை (Rape seed) உற்பத்தி செய்து வெற்றியும் கண்டுள்ளனர். இவை இன்னும் பரிசோதனைக்கு உட்படுத்த நேரடியாக நிலங்களில் முழு சோதனைக்கு உட்படுத்த வேண்டும். இதற்கான அனுமதியை ஜெர்மானிய விஞ்ஞானிகள் அரசாங்கத்திடம் அனுமதி பெற வேண்டியதில்லை என்பது கூடுதல் செய்தி. இந்த மரபணு கடுகை தயாரித்த நிறுவனம் CIBUS.. கடுகில் ஆரம்பித்த இந்த முயற்சி மனித DNA genome களுக்கும் உபயோகப்படுத்தி வெற்றியும் கண்டுவிட்டால் மருத்துவ உலகில் மட்டுமின்றி நம்முடைய வாழ்வியல் சித்தாந்தங்கள், ஏன் கடவுள் பற்றிய நம்பிக்கை கூட கேள்விக்குறிய விஷயமாகி விடும். இது பற்றி இன்னும் சற்று விரிவான பதிவு வரும் பதிவுகளில்.. நேரம் கிடைக்கும் போது..